Een verhaal schrijven

Een verhaal schrijven is dit keer  het onderwerp van mijn mijn 30 day challenge geworden. Het is al een lange tijd geleden dat ik een 30 day challenge heb gedaan. Dit komt omdat ik heel veel bezig geweest ben met mijn 365 dagen challenge: Geen kleding kopen 

Podcast als inspiratie

Ik wilde altijd al een verhaal schrijven, maar kwam er nooit toe. Daarom heb ik voor mezelf gesteld als ik elke dag iets schrijf, komt er na 30 dagen echt wel een verhaal. In de corona tijd volgde ik een podcast van Boos en daarin werd een oproep gedaan om een verhaal te schrijven vanuit een voorwerp in de ik-vorm. Het leek mij een leuk idee om dit eens te proberen. Ik ben nogal bezig met kleding, dus schrijven vanuit een kledingstuk leek mij een goede optie. 

Ik moet zeggen dat ik er enorm veel plezier aan heb beleefd en raad het iedereen aan om deze challenge eens uit te proberen. Hieronder mijn verhaal en wat er van geworden is. 

 

Het verhaal van een groen jasje.

Het eerste wat ik me herinner van mijn ontstaan zijn de handen die mij plukten van de struik waarop ik zat. Het was en zinderend warme dag en er stond geen zuchtje wind. Een meisje in een bloemetjes blouse plukte mij tussen de blaadjes uit en deed me behoedzaam in een stoffen tasje. Daar zat ik de hele dag samen met vele andere katoen bolletjes opgepropt totdat wij laat in de avond in een grote papieren baal werden gedaan.

We werden op een vrachtwagen gegooid en na een hobbelige tocht kwamen we bij een grote fabriek. Het bleek de katoenfabriek te zijn. De katoen bolletjes en ik werden in een grote machine gedaan en we veranderden van witte bolletjes in lange witten draden. Vervolgens werden we door de werkneemsters van de fabriek gepakt en in een badje gedompeld. Het water in het badje werd vermengd met tot poeder gemalen groenten en kruiden. Het water geurde naar bloesem en gras. We dreven heerlijk in het water rond en langzaam verkleurden we van wit naar groen. Na het bad werden we te drogen gehangen in de brandende zon. Ik voelde hoe de zon mijn vezels verwarmde en ik snel droogde.

Na het droogproces belandden we in een weeffabriek. Daar werd ik samen met alle andere draden geweven tot een mooie groene stof. Vervolgens ging onze reis naar Macedonië waar ik in een atelier terecht kwam. Daar ben ik uiteindelijk gevormd tot een groen jasje. Vlijtige handen hebben me gemaakt. Het patroon werd eerst op de stof gelegd en daarna geknipt. De zakken zijn er opgestikt en de rits is ingenaaid.

Daarna ben ik verhuisd naar een groot gebouw waar ik op een hangertje ben gehangen, gelabeld en in plastic verpakt. Samen met nog veel meer jasjes, shirts en broeken ben ik in een grote vrachtwagen naar een winkel in de stad gebracht. In de winkel werd ik uitgepakt en in de schappen opgehangen. Het was een mooie winkel met veel licht. Er kwamen dames naar de winkel die hangertjes verschoven en soms werd ik eruit gepakt en van alle kanten bekeken en meegenomen naar een hokje met een gordijn ervoor. Ik werd daar gepast en bekeken in hoge spiegels. Soms stond ik leuk op de dame, maar ik zag dan aan haar gezicht dat ze mij niet leuk vond. Dan werd ik weer terug gehangen in het rek waar ik wachtte op de volgende dame die me zou willen passen.
Een andere keer trok een dame me aan en stond ik verschrikkelijk. De dame werd dik door mij en haar benen leken nog korter dan ze al waren en bij een andere dame zat ik heel strak en koos ze een grotere versie van mij. Ook dan werk ik terug gehangen in het rek.

Uitgekozen

Tot die éne dag. Het was een mooie zonnige dag en ik zag haar binnen komen. Ze liep langs de rekken en schoof wat kledingstukken op zij. Ze kwam uiteindelijk bij mijn rek aan en pakte me tussen de andere kledingstukken vandaan. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik zag die blik in haar ogen het lachje om haar mond. Ze nam me mee samen met een broek en een T-shirt. We werden in een kamertje met een gordijn ervoor gehangen en ze trok ons aan. Wat keek ze blij toen ze ons zag en wat stond ik haar geweldig! Ze besloot ons te kopen.We werden op de toonbank gelegd en in vloeipapier gepakt.

Nadat de dame afgerekend had nam ze ons mee naar huis. Daar kregen we een mooi plekje in haar grote ruime kledingkast, waar nog vele andere kledingstukken aanwezig waren. Ik kwam bij de jasjes te hangen. De jasjes waren gerangschikt op kleur, van wit naar zwart. Ik kreeg mijn plaatsje tussen de groenen. Elke morgen ging de kast open en pakte ze kledingstukken. Ik was wel eens aan de beurt maar ik had graag wat vaker aan de beurt willen komen want hoe mooi de kast ook was,als de deuren van de kast dicht gingen, werd het donker tot de volgende dag. Als je gekozen werd, was je de hele dag in het licht en maakte je de leukste dingen mee.

Uitstapjes

Zo ging ik op een aantal dagen mee naar het werk en zag ik allerlei andere mantelpakken en jasjes. We kletsten wat over de omstandigheden in elkaars kledingkasten of knipoogden naar elkaar omdat we elkaars aanblik waardeerden. Op andere dagen ging ik naar de stad. De dame ging van de ene winkel naar de andere en bladerde door de rekken op zoek naar kledingstukken die haar een mooie glimlach op haar gezicht gaven. Als ze zo’n kledingstuk gevonden had, gingen we naar een klein kamertje met een gordijn ervoor en trok de dame mij en haar andere kledingstukken uit en verruilde ons voor de kleren die ze uitgekozen had. Vervolgens ging ze in de nieuwe kleding naar buiten en bewonderde zichzelf in een grote passpiegel.

In het begin was ik bang dat ze zonder ons zou vertrekken en ons achter zou laten in het kleine kamertje. Gelukkig kwam ze na een tijdje terug . Ze trok de door haar uitgezochte kleding uit en trok ons vervolgens weer aan. Soms hing ze de kleding die ze gepast had terug en soms nam ze de kleding mee naar de kassa, betaalde en liep weg met de kleding in een tasje.

Thuis gekomen werd de kleding tussen de andere kledingstukken gehangen. Ik hoopte steeds dat ze de nieuwe kleding die ze gepast had niet zou kopen want hierdoor werd het alleen maar drukker en drukker in de kast. Een ander nadeel was dat de keren dat je uit de kast gehaald zou worden verminderden. Vaak werden de nieuwe kleren vaker door de dame gepakt dan de kleren die al een tijdje in de kast zaten.  Naast de bezoeken aan de winkel en het werk ben ik ook diverse keren meegenomen op de fiets. Ik vond dat echt geweldig! Als ze m’n rits openhield wapperden mijn voorpanden vrolijk in de wind en ik genoot met volle teugen van de mooie kleuren van de lucht en de velden waar de dame door heen fietste.

Eén keer nam ze me mee op de fiets  toen het plotseling begon te regenen. Ik werd klets en kletsnat en ik kleefde met mijn mouwen en mijn voorpand aan het lijf van de dame. Gelukkig werd ik bij thuiskomst op een hangertje gehangen en kon ik op mijn gemakje drogen. Ik moet zeggen dat ik niet echt naar dit uitstapje terug verlang.

Wat mij vanaf het begin dat ik in de kast kwam al opviel was dat ik steeds samen met de groen broek en het t-shirt gekozen werd. We vormden echt een stelletje!

De andere kledingstukken en ik

In de kast waren er jasjes die even vaak gekozen werden als ik, maar er waren ook jasjes die maar een hele enkele keer uitgekozen werden. Waar dat verschil in zat was me niet helemaal duidelijk. Was het de kleur of het motief? Ze zagen er allen leuk uit, maar werden weinig gekozen. Ik had eigenlijk wel medelijden met deze jasjes. Om hen wat op te beuren vertelde ik hen vaak wat ik meegemaakt had als ik terugkwam van mijn uitstapje en probeerde ze aan het lachen te maken. Ze luisterden aandachtig maar ik merkte dat het blauw geruite jasje af en toe een traantje weg pinkte als niemand op haar lette.

De jasjes die vaak gekozen werden, pochten over de dingen die ze gezien en meegemaakt hadden op de dagen dat ze uit de kast waren en de jasjes die nooit uitgekozen werden trokken bij deze verhalen wit weg. Een uitzondering hierop was het zilveren en geborduurde jasje dat naast mij hing. Ze werd maar heel af en toe uitgekozen, maar als ze terugkwam zag ze er trots en opgetogen uit. De ene keer was ze mee naar een restaurant geweest en een andere keer naar een diploma uitreiking. Ze vertelde dan honderduit over wat haar overkomen was. Iedereen was wel een beetje jaloers op haar omdat ze naar zoveel speciale gebeurtenissen mee genomen werd.

Ik zelf werd ook meegenomen naar een verjaardag of naar het werk van de dame, maar naar een diploma uitreiking werd ik nooit aangedaan. Ik kan me niet eens voorstellen wat dat eigenlijk is, behalve uit de verhalen van het zilveren, geborduurde jasje natuurlijk. Het zilveren geborduurde jasje vertelde laatst dat ze meegegaan was naar een begrafenis. Terwijl ze het vertelde klonk er iets droevigs maar ook iets dankbaars door in haar stem, wat maakte dat ik me afvroeg wat een begrafenis nu eigenlijk is. Ik heb het haar nooit durven vragen, want daar was het zilveren geborduurde jasje te deftig voor.

Ruimte in de kast

Zo verstreken de dagen. Ik werd vrij regelmatig uit de kast gehaald en genoot van het leven buiten de kast. Er waren dagen dat we opeens opgeschoven werden van ons plekje want dan kwamen er weer nieuwe jasjes, blouses T-shirts of broeken bij. Het werd steeds krapper in de kast en we hingen strak tegen elkaar aan. Dit was niet zo prettig want mijn mouwen en mijn voorpand kwamen zo een beetje in de verdrukking en er ontstonden rare kreukels in mijn mouw. Het colbertje dat naast mij hing, klaagde erover dat haar revers al een week dubbel zaten en dat ze bang was dat dat niet goed zou komen als ze uit de kast gehaald zou worden.

We zaten zo strak in de kast dat we het bijna niet meer uit konden houden. Gelukkig deed de dame net op tijd de kast deur open en alle kledingstukken werden hanger voor hanger op het bed gelegd. Ik lag samen met de andere jasjes helemaal onder op, maar gelukkig kon ik nog net zien wat er allemaal gebeurde omdat ik op het randje lag. Net zoals de jasjes werden ook de blouses, jurkjes en alle andere kledingstukken uit de kast gehaald. Ze kwamen boven op de jasjes te liggen en ik moet zeggen dat dat wel heel zwaar was.

De kast werd van boven tot onder met een sopje, dat naar lentebloemen rook, uitgedaan. Dit geurtje deed me denken aan het badje dat mij groen kleurde toen ik nog geen jasje was.

Na de schoonmaakbeurt pakte de dame de kledingstukken een voor een op. Ze begon met de blouses. Bij de zwarte blouse werd haar mond een dun streepje en schudde ze haar hoofd. De dame haalde de blouse van de hanger en gooide hem op een propje op de grond. Daarna ging ze verder met het grijze blouseje. Gelukkig verscheen er dit keer een lach op het gezicht van de dame en werd de blouse in de kast gehangen. Hierna was het groene bloemetjes blouseje aan de beurt. De dame trok een bedenkelijk gezicht, ze fronste haar wenkbrauwen en er verscheen een diepe denkrimpel in haar hoofd. Na een tijdje haalde ze de hanger uit het blouse en gooide ze de blouse op een plekje naast de zwarte blouse.

Nadat de dame de blouses bekeken had, waren er een aantal blouses terug gehangen in de kast en waren er twee stapels ontstaan op de grond. De stapel van de zwarte blouse en de stapel met de bloemetjes blouse.

Hierna volgenden de T-shirts. Deze werden ook een voor een bekeken en vervolgens op een van de twee stapels gegooid of teruggehangen in de kast. Na de broeken waren wij, de jasjes aan de beurt. Het jasje voor mij, het licht groene colbertje belandde op de stapel van de bloemetjes blouse en nu was het mijn beurt. Ze pakte me op. Streek langs mijn mouw en deed de rits helemaal tot boven aan dicht. Ze schoof me met een blij gezicht wat rechter op het hangertje en voordat ik het wist hing ik met een zwierige zwaai achter een gestreept jasje in de kast.

Gelukkig bleef de kast open staan en kon ik zien wat er zich verder afspeelde buiten de kast. Na mij was het zilveren geborduurde jasje aan de beurt. Ook zij werd terug gehangen in de kast achter mij. Ik moet zeggen dat we hierna wel lekker hingen. Er was veel ruimte en we zaten niet meer tegen elkaar gepropt en het rook lekker naar lentebloemen.

De dame zuchtte en pakte een grote vuilniszak en stopte de stapel met het zwarte bloesje in de zak en bond hem dicht. Daarna pakte ze de stapel met het gebloemde bloesje en legde de stapel op het bed. Steeds trok de dame de kledingstukken aan en uiteindelijk deed ze het gebloemde bloesje, de groene broek en de streepjes trui weer op een hangertje en hing ze ze terug in de kast. De andere kledingstukken van de stapel werden bij de stapel van het zwarte bloesje in de zak gedaan. Het vreemde was dat ik die kledingstukken nooit meer heb terug gezien.

Combineren

Nadat de kast leeggehaald was, en de kast naar lentebloemen rook, verstreken de dagen. Ik werd regelmatig samen met de groene broek en het t-shirt uit de kast gehaald om die dag buiten de kast te zijn. Opvallend was dat er geen nieuwe kledingstukken meer in de kast bij kwamen en dat er lekker veel ruimte voor ons in de kast was.

Op een dag haalde de dame mij uit de kast en ook de broek en het T-shirt. Ze deed mij aan en bekeek mij in de spiegel samen met de broek en het T-shirt, maar waar ik van schrok was dat ze niet meer zo blij keek als de dag waarop ze ons gekocht had. Ze fronste haar wenkbrauwen en er verscheen een diepe denkrimpel in haar voorhoofd. Even was ik bang dat ze mij, de broek en het T-shirt op een hoopje zou gooien net zoals ze gedaan had met de bloemetjes bloes en de andere kledingstukken die bij de schoonmaakbeurt op de grond beland waren.

Sommige van die kledingstukken had ik namelijk nooit meer terug gezien in de kast en ik was bang dat mij dit zelfde lot te wachten stond. Maar gelukkig deed ze dat niet. Nee, ze deed iets heel anders. Ze trok met uit en legde me over het krukje dat naast de kast stond. Ze trok het T-shirt uit, hing het terug in de kast en pakte de witte blouse met lange mouwen en trok deze aan. Vervolgens deed ze mij weer aan en keek in de spiegel. Er krulde een lachje om haar mond. Ze maakte een foto van zichzelf en de groene broek en de witte blouse en mij. Net toen ik opgelucht adem wilde halen, deed ze mij weer uit en verwisselde de blouse voor een blauwe blouse met bloemetjes en trok ze mij weer aan. Ook daarvan maakte ze een foto.

Zo ging het een hele tijd door. Ze combineerde mij met allerlei broeken, rokken, t-shirts, blouses en truitjes. Van sommige outfits maakte ze een foto en van anderen niet. Ik vond het heel leuk want ik stond op elke foto en ik bleef lekker lang uit de kast. Sindsdien veranderde er veel want ik werd veel vaker uit de kast gehaald. Niet steeds samen met de groene broek en het T-shirt, maar de ene keer met een jurkje en de andere keer met de witte blouse. Steeds werk ik met iets anders gecombineerd en ik merkte dat de dame me met veel plezier droeg.

Van tijd tot tijd volgde er een schoonmaakronde en steeds werd ik uit de kast gehaald samen met de andere kledingstukken maar gelukkig ook weer terug gehangen. Soms hing ik tussen dunne jasjes en andere keren hingen er dikkere jassen bij. In de zomer nam de dame me mee en deed ze me pas aan als het buiten koud werd en in de winter droeg ze me samen met een warme trui eronder en een sjaal erbij.Jaar voor jaar zag ik kledingstukken uit de kast verdwijnen en niet meer terug komen.

Ouder worden

Alles leek goed te  gaan met mij en er was geen vuiltje aan de lucht, tenminste dat dacht ik. Op een gegeven moment kreeg ik wat pluisjes aan de voorkant van de zakken, maar de dame nam een scheermes en haalde ze weg. Hierdoor zag ik er weer netjes uit. Ook morste de dame wel eens op mij, maar een uitstapje in de wasmachine zorgde ervoor dat ik er weer spic en span uit zag.

Na verloop van tijd begon ik wat te verkleuren. Het groen werd wat lichter en matter en er kwamen wat dunne plekjes op mijn mouw. Ook deed de rits het niet meer zo goed. De dame naaide nog wat stukjes op de dunne  plekken maar helaas het hielp niet want op een druilerige woensdagochtend pakte de dame me uit de kast, haalde het hangertje bij me weg en streek over m’n voorpand en tot mijn grote schrik stopte ze me in een grote vuilniszak. In de vuilniszak zaten al een aantal kledingstukken die ik al weken niet gezien had. We voelden dat de zak dicht gebonden werd en we werden in een auto gelegd. Het was best benauwd in de zak want ik zat tussen de andere kledingstukken gepropt.

Na een korte rit in de auto werden we met zak en al in een grote container gegooid. Het was er erg donker en het rook er muf. Dit was wel heel iets anders dan in een mooie kast waar het heerlijk naar lente bloemen rook.

Voor mijn gevoel lag ik dagen in de container, maar na een tijdje werd de inhoud van de container in een vrachtwagen gegooid. We reden naar een fabriek met grote machines. Grote handen grepen me vast en gooiden me in een machine. Ik schrok verschrikkelijk en voelde dat ik in de machine rond draaide . Er werd aan me getrokken en tegen me aangeduwd en ineens werd het zwart om me heen….

Metamorfose

Toen ik mijn ogen open deed, merkte ik dat ik er niet meer uitzag zoals ik was.Ik had geen zakken meer en ook geen rits. Ik was veranderd in een vierkante doek. Ik was dikker en wolliger geworden en ik lag op een stapeltje met nog meer vierkante doeken. We werden in een doos gestopten vervoerd naar een groot bedrijf. Een medewerker van het bedrijf pakte mij uit de doos, spoot een lik wagenpoets op mijn rug en begon een van de auto’s van het bedrijf te poetsen en ik begon me te realiseren dat ik geëindigd was als een poetsdoek.

 

Wat vond je van mijn verhaal? Ik vond het erg leuk om te schrijven. Hopelijk heb jij het met plezier gelezen.